ΒΑΡΗΚΟΪΑ – ΚΩΦΩΣΗ
(Msc Αδαμίδου Αιμιλία)
Η κώφωση είναι όρος, που δηλώνει τέλεια ή μερική απώλεια ακοής. Σχετικά με την ακουομετρία, η κώφωση αρχίζει από 70 έως 90 decibels, τις συχνότητες 500, 1000 και 2000 HZ ( decibel είναι η μονάδα μέτρησης τις έντασης του ήχου, ενώ ΗΖ είναι η μονάδα μέτρησης τις συχνότητας του).
Οι Devis και Silverman προτείνουν τη χρησιμοποίηση του όρου «κώφωση» όταν το κατώφλι ακουστικής ικανότητας τις ατόμου στην ομιλία είναι μεγαλύτερη από 92 db τις τρεις τουλάχιστον συχνότητες 500, 1000 και 2000 ΗΖ. Οι συχνότητες αυτές θεωρούνται σημαντικές για την ομιλία, γιατί πολλοί ήχοι τις ομιλίας περιλαμβάνονται μεταξύ των συχνοτήτων 500, 1000 και 2000 ΗΖ. Ο μέσος όρος αυτών των συχνοτήτων είναι σημαντικός. Ο ι ίδιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι, «εάν ο μέσος όρος τις συχνότητες 500, 1000 και 2000 ΗΖ είναι πάνω από 92 db, τότε η βλάβη είναι τελεία».
Τις είναι και ο ιατρικός κανόνας – κριτήριο για την κώφωση.
Ο καθορισμός τις των βαθμών βαρηκοΐας στο χώρο τις Ιατρικής διαφέρει από αυτόν τις Ειδικής Παιδαγωγικής.
Ο Ιατρικός καθορισμός βασιζόταν στην κατανόηση τις καθομιλουμένης γλώσσας στη φυσική ένταση, Σήμερα η διαβάθμιση υπολογίζεται με βάση την ποσοστιαία απώλεια τις ακοής και το επίπεδο εξέλιξης τις ομιλίας.
Οι Bonninghaus και Roser τις δίνουν τον εξής πίνακα:
1. Φυσιολογική ακοή
Κατανόηση καθομιλουμένης γλώσσας από απόσταση : άνω των 6μ.
Ποσοστιαία απώλεια ακοής σύμφωνα με ακουόγραμμα : 0 – 20%
2. Ελαφρά βαρηκοΐα
Κατανόηση καθομιλουμένης γλώσσας από απόσταση : 4 – 6μ.
Ποσοστιαία απώλεια ακοής σύμφωνα με ακουόγραμμα : 20 – 40%
3. Μέση βαρηκοΐα
Κατανόηση καθομιλουμένης γλώσσας από απόσταση : 1 – 4μ.
Ποσοστιαία απώλεια ακοής σύμφωνα με ακουόγραμμα : 40 – 60%
4. Υψηλή βαρηκοΐα
Κατανόηση καθομιλουμένης γλώσσας από απόσταση : 0,25 – 1μ.
Ποσοστιαία απώλεια ακοής σύμφωνα με ακουόγραμμα : 60 – 80%
5. Πλησιάζουσα στα όρια τις κώφωσης
Κατανόηση καθομιλουμένης γλώσσας από απόσταση : 0 – 0,25μ.
Ποσοστιαία απώλεια ακοής σύμφωνα με ακουόγραμμα : 80 – 95%
6. Κώφωση
Κατανόηση καθομιλουμένης γλώσσας από απόσταση : 0μ.
Ποσοστιαία απώλεια ακοής σύμφωνα με ακουόγραμμα : 100%
Εκπαιδευτικός ορισμός κώφωσης και βαρηκοΐας: Οι όροι «κωφός – βαρήκοος» έχουν δημιουργήσει σύγχυση τις εκπαιδευτικούς, γιατί μερικοί τις χρησιμοποιούν για να δηλώσουν το ίδιο πράγμα, άλλοι πάλι δίνουν διαφορετική έννοια σε καθένα από τις. Επειδή δε το ακουομετρικό αποτέλεσμα δε βοηθάει πάντα στο σωστό προσδιορισμό τις ατόμου στην κατηγορία του κωφού ή του βαρηκόου γιατί υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη τις η χρησιμοποίηση τις υπολειμματικής ακοής από το ίδιο το άτομο, η καλλιέργεια των ακουστικών υπολειμμάτων, η αξιοποίηση του ακουστικού, το 1973 το συμβούλιο των διευθυντών των σχολείων κωφών τις Αμερικής δημιούργησε μια επιτροπή που στόχο είχε τον ακριβή καθορισμό των όρων «κωφός – βαρήκοος» για εκπαιδευτικούς λόγους.
Οι παρακάτω όροι προτάθηκαν και χρησιμοποιούνται σαν εκπαιδευτικοί όροι:
ΚΩΦΟΣ είναι κάποιος που η ακοή του είναι κατεστραμμένη σε τέτοιο βαθμό ( συνήθως 70 db και άνω) που τον εμποδίζει να αντιληφθεί την ομιλία μέσω ακοής μόνο, είτε φορά ακουστικό είτε όχι.
ΒΑΡΗΚΟΟΣ είναι τις που η ακοή του είναι τόσο κατεστραμμένη (συνήθως 35 ως 69 db) που τον δυσκολεύει, αλλά δεν τον εμποδίζει τελείως να αντιληφθεί την ομιλία μέσω ακοής μόνο, είτε φορά ακουστικό είτε όχι.
Υπάρχουν και τις απόψεις σε ότι αφορά τον ορισμό του κωφού και βαρήκοου ατόμου οι υποστηρικτές των οποίων στηρίζονται στον εκπαιδευτικό προσανατολισμό και στην ικανότητα του ατόμου ή στα φυσιολογικά δεδομένα τις Ιατρικής Επιστήμης. Τις απόψεις από αυτές είναι:
Οι υποστηρικτές του εκπαιδευτικού προσανατολισμού ορίζουν ότι :
· Το παιδί που υποφέρει από απώλεια ακοής, στα πρώτα δύο ή τρία χρόνια τις ζωής του, με συνέπεια να μην αποκτά γλώσσα με φυσικό τρόπο, θεωρείται κωφό.
· Το παιδί, που χάνει την ικανότητα να ανακαλύπτει τον ήχο, αφού έχει αποκτήσει γλώσσα, λέγεται βαρήκοο.
Οι υποστηρικτές των φυσιολογικών δεδομένων ορίζουν, ότι παιδιά που δεν μπορούν να ακούσουν ήχους σε μια ορισμένη συχνότητα και πάνω από αυτήν, θεωρούνται κωφά. Τα άλλα θεωρούνται βαρήκοα.
Ανάμεσα σε ένα βαρήκοο και σε ένα κωφό άτομο υπάρχει ουσιαστική διαφορά. Ένα βαρήκοο παιδί μαθαίνει τη γλώσσα τις και ένα ακούον δηλαδή μέσω τις ακοής και είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει την ομιλία για επικοινωνία. Μπορεί να ακούσει την ομιλία , αλλά πρέπει αυτή να έχει ορισμένη ένταση και να προέρχεται από μικρή σχετικά απόσταση. Τα ακουστικά είναι απαραίτητα για τα βαρήκοα παιδιά.
Αντίθετα σε ένα κωφό παιδί η γλώσσα έρχεται, όχι μέσω τις ακοής, αλλά μέσω τις χειλεανάγνωσης ή των νοημάτων ή άλλων τρόπων. Η εκμάθηση τις γλώσσας λοιπόν για ένα κωφό παιδί αποτελεί τεράστιο πρόβλημα για το οποίο παλεύει όλη του την ζωή.
Η φυσιολογική ακοή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη του λόγου με τον οποίο ο άνθρωπος εκφράζει τις σκέψεις του, επικοινωνεί με το περιβάλλον. Με συχνότητα τις τάξης του 4% συμβαίνει αμφοτερόπλευρη απώλεια ακοής πάνω απόb σε παιδιά κάτω των 5 χρόνων, ενώ ετερόπλευρη απώλεια ακοής πάνω από 15db συμβαίνει σε συχνότητα 8 – 10% ( 1987). Αν η απώλεια ακοής συμβεί μέχρι τον 7ο χρόνο, τότε χάνεται βαθμιαία και η ικανότητα τις ομιλίας που είχε αναπτυχθεί, τις μπορούν να εκπαιδευτούν παρόλα αυτά τα παιδιά ευκολότερα στη γλώσσα ακόμη και αν η εκπαίδευσή τις αρχίσει μερικά χρόνια αργότερα. Κατά τον Lenneberg τα κωφά παιδιά μέχρι την ηλικία των 6 χρόνων έχουν συνήθως λεξιλόγιο από 10 ως 50 λέξεις καθαρά αρθρωμένες, ενώ δεν έχουν ακόμη την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τη γλώσσα με χειλεανάγνωση ή με το σύνηθες διάβασμα.
ΑΙΤΙΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
- Κληρονομικά
- Ενδομήτριοι παράγοντες : λοιμώξεις κατά το 1ο τρίμηνο τις κύησης, ωτοτοξικά φάρμακα, ο σακχαρώδης διαβήτης κ. ά.
- Βλάβες κατά την διάρκεια του τοκετού : τραυματισμοί, ανοξαιμία, εγκεφαλική αιμοραγία
- Προωρότητα
- Ο πυρηνικός ίκτερος
- Επίκτητοι παράγοντες : ιώσεις, μηνιγγίτιδα, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα, τραυματισμοί, ωτοξικά φάρμακα.
- Κρανιοπροσωπικά σύνδρομα
- Ακουστικό τραύμα από ήχους υψηλής έντασης
- Σύνδρομο ξαφνικής απώλειας ακοής
- Αυτοάνοσες διαταραχές και διαταραχές μεταβολισμού λιπιδίων
Συνήθως στο 1/3 των περιπτώσεων δε βρίσκεται αιτιολογία. Στη σχολική ηλικία, συχνή αιτία βαρηκοΐας είναι η καταρροϊκή ή πυώδης μέση ωτίτιδα που προέρχεται από υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων ή συχνές λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος.
ΤΥΠΟΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
1. Ακουστική απώλεια τύπου αγωγιμότητας : Αφορά βλάβες στο εξωτερικό αυτί, τον ακουστικό πόρτο και το μέσο αυτί. Αυτού του είδους η απώλεια είναι ελαφριά ή μέτρια και ονομάζεται τις «ακουστική απώλεια επαφής». Οι ήχοι στον πάσχοντα μπλοκάρονται τις όταν καλύπτεται το αυτί με το χέρι. Μπορεί να βελτιωθεί με ακουστικά η απώλεια αυτή.
2. Ακουστική απώλεια τύπου αντίληψης : Αφορά νευροαισθητηριακή βλάβη προερχόμενη από τον κοχλία ή το ακουστικό νεύρο. Το 50% είναι κληρονομική. Συνήθως η απώλεια είναι μεγάλη και τα ακουστικά δεν αποτελούν λύση. Άλλα ουσιαστικά βοηθήματα τις η χειλεανάγνωση, η νοηματική γλώσσα και γενικά η εκπαίδευση στη γλώσσα είναι απαραίτηττα για παιδιά με νευροαισθητήρια απώλεια.
3. Ακουστική απώλεια μικτού τύπου : Οφείλεται σε βλάβη και των δύο συστημάτων, αγωγής και αντιλήψεως. Ο μικτός τύπος δημιουργεί ελαττωμένη ευαισθησία ( λόγω απώλειας τις αγωγιμότητας) και απώλεια στο εσωτερικό αυτί με αλλοίωση ήχων (λόγω τις νευροαισθητηρίου απώλειας).
4. Ακουστική αγνωσία : Προέρχεται από ανωμαλία στη λειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος και διαταραχή των νευρικών συνδέσεων μεταξύ κοχλία και φλοιού του εγκεφάλου. Ο ασθενής δίνει διαφορετικά ακουομετρικά αποτελέσματα κάθε φορά που γίνεται η μέτρηση γιατί αδυνατεί να ερμηνεύσει τα διάφορα ακουστικά μηνύματα πάντα κατά τον ίδιο τρόπο.
5. Δυσακουσία : Οφείλεται σε κακή λειτουργία του αισθητηρίου οργάνου ή σε ανώμαλη λειτουργία του μυαλού. Ο ασθενής ακούει, αλλά δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις λέξεις.
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
Γενικά ακούμε σε τρία επίπεδα:
- Πρωτόγονο επίπεδο: Ακούμε τις ήχους του περιβάλλοντος, που δεν τις προσέχουμε συνειδητά π. χ. το ηλεκτρικό ψυγείο που δουλεύει. Το επίπεδο αυτό είναι σημαντικό ψυχολογικά για τον άνθρωπο γιατί του δίνεται η αίσθηση ότι είναι μέρος του κόσμου.
- Προειδοποιητικό επίπεδο : Ακούμε τις θορύβους που μαας προειδοποιούν για κάτι π. χ. το κορνάρισμα του αυτοκινήτου.
- Συμβολικό επίπεδο : Στο επίπεδο αυτό ο άνθρωπος επικοινωνεί συνειδητά.
Απώλεια ακοής σε db Ικανότητα αντίληψης ομιλίας
Το ένα αυτί Το άλλο αυτί
25 25 Ασήμαντη δυσκολία
40 25-40 Δυσκολία στην ομιλία
55 40-55 Δυσκολία στην κανονική ομιλία
70 55-70 Δυσκολία στη δυνατή ομιλία
90 70-90 Αντιλαμβάνεται μόνο τη δυνατή
φωνή με τη βοήθεια ακουστικού
90+ 90+ Δεν αντιλαμβάνεται την ομιλία
με τη βοήθεια ακουστικού
ΒΑΘΜΟΣ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ( ΤΙΣ KIRK)
Ø Είδος απώλειας : Ήπια
Ένταση ήχου για αντίληψη: 27-40db
Εκπαιδευτικά συμπεράσματα: Μπορεί να έχει δυσκολία με τις μακρινούς θορύβους. Χρειάζεται τοποθέτηση σε μπροστινό θρανίο στην τάξη και λογοθεραπεία.
Ø Είδος απώλειας : Μέτρια
Ένταση ήχου για αντίληψη: 41-55db
Εκπαιδευτικά συμπεράσματα: Καταλαβαίνει τη συνομιλία. Είναι δυνατό τις να χάνει τη συζήτηση που γίνεται στην τάξη. Χρειάζεται ακουστικά και λογοθεραπεία.
Ø Είδος απώλειας : Μέτρια σοβαρή
Ένταση ήχου για αντίληψη: 56-70db
Εκπαιδευτικά συμπεράσματα: Χρειάζεται ακουστικά και λογοθεραπεία, ακουστική καλλιέργεια και ειδική εκπαίδευση στην εκμάθηση τις γλώσσας σε εντατική μορφή.
Ø Είδος απώλειας : Σοβαρή
Ένταση ήχου για αντίληψη: 71-90db
Εκπαιδευτικά συμπεράσματα: Μπορεί να ακούει μόνο δυνατούς θορύβους, κοντινούς. Τις φορές το άτομο αυτό θεωρείται κωφό. Χρειάζεται ειδική εκπαίδευση, ακουστικά και εκπαίδευση λόγου και γλώσσας.
Ø Είδος απώλειας : Τέλεια κώφωση
Ένταση ήχου για αντίληψη: 91db+
Εκπαιδευτικά συμπεράσματα: Δεν ακούει δυνατούς θορύβους. Πληροφορίες παίρνει περισσότερο από το οπτικό κανάλι, παρά από το ακουστικό. Το άτομο αυτό θεωρείται οπωσδήποτε κωφό.
ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
- Με την αξιολόγηση των πληροφοριών που τις δίνουν οι γονείς σχετικά με την αντίδραση του παιδιού σε ακουστικά ερεθίσματα και την ικανότητα τις ομιλίας του.
- Με την προσεκτική εκτίμηση των συνθηκών τις περιγεννητικής περιόδου και αναγνώριση πιθανών κινδύνων ανάπτυξης βαρηκοΐας ή κώφωσης για να γίνει πρώιμη εκτίμηση τις ακοής και διάγνωση τις διαταραχής
- Με λεπτομερή κλινική εξέταση από ωτορινολαρυγγολόγο για να διαπιστωθούν κρανιοπροσωπικά σύνδρομα.
- Με ανιχνευτικές δοκιμασίες ακοής και ομολίας.
- Με προκλητικά δυναμικά ακοής και στελεχιαία ακουστικά προκλητά δυναμικά ( η διάγνωση γίνεται από τις πρώτες μέρες τις ζωής).
- Με τυμπανομετρία (απλούστερη των προκλητών δυναμικών, αλλά δεν εφαρμόζεται στα νεογνά).
- Με αξονική τομογραφία των κροταφικών οστών για την ανακάληψη συγγενών ανωμαλιών.
ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΒΑΡΗΚΟΪΑΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ
- Καθυστέρηση ομιλίας
- Διαταραχές ομιλίας
- Απουσία κοινωνικής συμπεριφοράς
- Έλλειψη έκφρασης και απάθεια
- Ευερεθιστότητα
- Παρορμητικότητα
- Φτωχή αντίληψη εννοιών
- Φτωχή σκέψη που περιορίζεται μόνο σε πρακτικές έννοιες
- Νοητική υστέρηση λόγω απουσίας πολλών εξωτερικών ερεθισμάτων
- Σχολική αποτυχία με δυσκολία στην αναπαράσταση εικόνων, τις αριθμητικές πράξεις, την ανάγνωση, το συντακτικό, τη γραμματική, στη μνήμη
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Επικοινωνία είναι η πράξη που κάνει κάποιος τις σκέψεις, τις εμπειρίες,
τα αισθήματά, τις ανάγκες, τις επιθυμίες του γνωστές σε έναν ή περισσότερους ανθρώπους, να στέλνει μηνύματα, αλλά και να παίρνει. Τις τι γίνεται με τα άτομα που έχουν μεγάλη ακουστική απώλεια; Πώς επικοινωνούν; Η ανθρώπινη επικοινωνία διακρίνεται σε :
α) φωνητική – ακουστική
β) οπτική
γ) απτική
δ) οσφραντική
ε) γευστική
Υπάρχουν κυρίως δύο μέθοδοι- φιλοσοφίες επικοινωνίας που χρησιμοποιούνται με τα κωφά άτομα : η ολική ή συνθετική και η προφορική.
Κατά την ολική επικοινωνία γίνεται χρήση ομιλίας, χειλεοανάγνωσης, γραπτού λόγου, ακοής, νοημάτων, Νοηματικής γλώσσας, δακτυλικού αλφαβήτου. Η μέθοδος αυτή δεν παραβλέπει την ανάπτυξη τις ομιλίας και γενικά τις γλώσσας των ακουόντων, αλλά χρησιμοποιεί επιπλέον τη γλώσσα των νοημάτων.
Κατά την προφορική επικοινωνία γίνεται χρήση ομιλίας, χειλεοανάγνωσης, γραπτού λόγου και ακοής. Νοήματα δεν χρησιμοποιούνται.
Τα τελευταία χρόνια η θεραπεία των βαρήκοων ή κωφών έχει μεγάλη προόδο με τη χρησιμοποίηση ηλετροακουστικών ενισχυτικών συσκευών με σκοπό να αξιοποιηθεί το υπόλοιπο τις ακοής.
Εκτός από την χρησιμοποίηση τις των πιο πάνω συσκευών το παιδί πρέπει να μάθει χειλεοανάγνωση ( μάθηση τις ομιλίας με τις κινήσεις των χειλιών).
Ταυτόχρονα με την χειλεοανάγνωση το παιδί μαθαίνει να συνενοείται με νεύματα. Με τη γλώσσα των νοημάτων μπορούμε να δώσουμε στο κωφό παιδί τις τις γνώσεις που χρειάζεται, πριν ακόμη μάθει τη γραπτή γλώσσα, ενώ, με τον προφορικό λόγο δεν μπορούμε να του διδάξουμε τίποτα, γιατί δε γνωρίζει από πριν τη γλώσσα τις που είναι δικό τις εκπαιδευτικό όργανο. Η κατανόηση μιας φράσης είναι ένα είδος μετάφρασης, ένα είδος puzzle, που ο κωφός καλείται να συναρμολογήσει. Η εμπειρία περνά το μάτι, δηλαδή προπορεύεται στη χειλεοανάγνωση. Όσο περισσότερες εμπειρίες, γνώσεις έχει το παιδί τόσο καλύτερα θα κάνει χειλεοανάγνωση και τις μη βλέπει τόσο καλά από τη θέση που βρίσκεται. Βέβαια, αν βλέπει θαυμάσια και δεν έχει εμπειρίες, γνώσεις, τότε δεν μπορεί να κάνει σωστή χειλεοανάγνωση.
Η Νοηματική γλώσσα είναι διεθνής. Με το πέρασμα του χρόνου τις τις οι γλώσσες μεταβάλλεται και πλουτίζεται. Είναι μια αυτόνομη και ανεξάρτητη γλώσσα με τη δική τις γραμματική και συντακτική δομή. Η σύνταξη εξαρτάται από το πια λέξη τις πρότασης θεωρεί ο εκφραζόμενος σ’ αυτήν πιο σπουδαία ή ποια λέξη θέλει να τονίσει, οπότε τη βάζει πρώτη στην πρότασή του. Δεν έχει άρθρα, δεν ξεχωρίζει ενικό ή πληθυντικό αριθμό. Έχει τρεις ρηματικούς χρόνους ( ενεστώτα, αόριστο, μέλλοντα)και δεν έχει εγκλήσεις. Η προστακτική, η ερώτηση και το θαυμαστικό δίνονται με την έκφραση του προσώπου. Σαν βοηθητικό ρήμα έχει το ρήμα «κάνω» αντί του «είναι» και δεν γίνεται διαχωρισμός ανάμεσα στο κτητικό επίθετο και την κτητική αντωνυμία. Ο υπερθετικός βαθμός του επιθέτου ή του επιρρήματος δίνεται με τη λέξη « πολύ». Το επίθετο μπαίνει με το όνομα που προσδιορίζει. Συνήθως το επίρρημα μπαίνει πρώτο στην πρόταση. Η Νοηματική δεν είναι υποκατάστατο τις προφορικής μεθόδου, αλλά ένα επιπρόσθετο κανάλι γλώσσας
Στην ηλικία των επτά χρόνων τα παιδιά πρέπει να φοιτήσουν στην στοιχειώδη εκπαίδευση. Τα κωφά παιδιά και αυτά με ελάχιστο «υπόλοιπο ακοής» πρέπει να παρακολουθήσουν σχολή κωφαλάλων. Παιδιά με υψηλού βαθμού βαρηκοΐα πρέπει να παρακολουθήσουν σχολείο βαρηκόων με την βοήθεια του κατάλληλου ακουστικού. Τέλος, παιδιά με μέσου βαθμού βαρηκοΐα μπορούν να παρακολουθήσουν κανονικό σχολείο με την βοήθεια ακουστικού.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπαίδευση των κωφαλάλων είναι η καλή νοημοσύνη του
ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΛΗΣ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΙΣ ΑΚΟΥΟΝΤΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΩΦΟ
v Τράβηγμα τις προσοχής του κωφού ατόμου με ένα σκούντημα ή ένα οπτικό σινιάλο
v Να φορά σκούρα ρούχα και όχι κοσμήματα που τραβούν την προσοχή
v Ενημέρωση για το θέμα που συζητείται ή πρόκειται αν συζητηθεί
v Ομιλία αργή , καθαρή, με καθαρή άρθρωση (να μην»μασάμε λέξεις») χωρίς υπερβολές ( όχι υποκοριστικά)
v Χρησιμοποίηση μικρών, απλών προτάσεων
v Το πρόσωπο του ομιλούντος να είναι απέναντι από το κωφό άτομο για να κάνει καλύτερη χειλεοανάγνωση
v Η πλάτη του παιδιού να είναι στραμμένη στο φως το οποίο πρέπει να φωτίζει πολύ καλά το πρόσωπό τις
v Ο ακούων και ο ομιλών να μην στέκεται μπροστά από αναμμένο φως ή ανοικτό παράθυρο γιατί ο κωφός που προσπαθεί να διαβάσει τα χείλη του θαμπώνεται από το φως με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται στη χειλεοανάγνωση που κάνει.
v Να του μιλάμε στο ύψος που βρίσκεται και όχι από άλλο επίπεδο
v Όχι τσίχλα ή τσιγάρο στο στόμα ούτε χέρια μπροστά στο πρόσωπο, όταν μιλάμε σ’ έναν κωφό
v Κοίταγμα εκ μέρους του ακούοντος κατευθείαν στα μάτια του κωφού για να υπάρχει στον κωφό το συναίσθημα τις απευθείας επικοινωνίας (σ’ αυτήν την περίπτωση και αν υπάρχει διερμηνέας παρόν, ο κωφός θα γυρίσει στο μέρος μόνο αν χρειαστεί)
v Να αφήνουμε να αγγίζει το στόμα τις όταν μιλάμε για να «αισθάνεται» την ομιλία τις
v Όταν του μιλάμε να συνδυάζουμε λέξεις με αντικείμενα που θα το ν προτρέπουμε να περιεργάζεται.
v Να του συνδυάζουμε πράξεις με λέξεις
v Να τον βοηθούμε να αναπτύξει ενδιαφέροντα
v Να του μιλάμε για πράγματα που μπορεί να δει και να καταλάβει
v Να του δίνουμε υπευθυνότητα
v Να του δείχνουμε ευγένεια π.χ. την ώρα τις επικοινωνίας, αν ακουστεί το τηλέφωνο να κουδουνίζει, ο ακούων ενημερώνει τον κωφό για το γεγονός και ζητά συγγνώμη για τη διακοπή, χωρίς να τον αγνοεί
v Να του συμπεριφερόμαστε σα να πρόκειται για ισότιμο μέλος τις οικογένειας
v Να του δείχνουμε αγάπη και να του προσφέρουμε αποδοχή και ασφάλεια
v Να του διδάσκουμε την ανεξαρτησία και να αποφεύγουμε την υπερπροστασία
v Να του διδάσκουμε την πειθαρχία ( τις στα φυσιολογικά παιδιά)
v Να θυμόμαστε ότι στερώντας από έναν κωφάλαλο τα φυσιολογικά ερεθίσματα το οδηγούμε σε νοητική υστέρηση και μη προσαρμογή στο περιβάλλον
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ( ΚΩΦΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΦΥΪΑ – ΤΟ ΤΥΦΛΟΚΩΦΟ ΠΑΙΔΙ)
Το παιχνίδι αποτελεί σημαντικό μέσο μάθησης. Είναι ιδιαίτερης σημασίας, γιατί αναπτύσσει ολοκληρωτικά το άτομο και συνιστά έναν τρόπο έκφρασης και δημιουργικότητας. Το παιχνίδι συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη τις γλώσσας, τη συμβολική σκέψη, τη δημιουργικότητα και την ανάπτυξη τις κοινωνικής συμπεριφοράς. Παράλληλα ευνοεί την κινητικότητα και τη γνωστική καλλιέργεια.
(Fergyson, R. and Buultjens M.,1995).
Το παιχνίδι παίζει σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη τις ευφυΐας. Το κωφό παιδί τις δεν ασχολείται με το ελεύθερο παιχνίδι όσο το ακούον με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσει τις τις δεξιότητες του ακούοντος στο ίδιο χρονικό διάστημα με συνέπεια να μην αναπτύσσει και τόσο τον δείκτη ευφυΐας του. Για τον λόγο αυτό οι γονείς ή ο δάσκαλος πρέπει να επιλέξει τις δραστηριότητες που είναι ενδεδειγμένες για το κωφό παιδί και θα το οδηγήσουν στη μάθηση και στην ανάπτυξη του δείκτη ευφυΐας του.
Παρακάτω παρατίθενται ορισμένες πρακτικές μέθοδοι για να μετατραπεί το παιχνίδι σε μια ευχάριστη, ψυχαγωγική και δημιουργική διαδικασία.
Χρησιμοποιείστε Χειροπιαστές Δραστηριότητες
o Επιδείξτε τη δραστηριότητα για το παιδί με το να τοποθετείτε τα χέρια τις κάτω από τα χέρια του παιδιού και να έχετε το παιδί να ακολουθεί τα χέρια τις, ενώ παρουσιάζετε τη δραστηριότητα.
o Εισάγετε, «δείξτε» το υλικό στο παιδί επιτρέποντας του να το μυρίσει, να το αγγίξει μα το νιώσει, να το γευτεί. Αν το παιδί αντιλαμβάνεται καλύτερα δια τις αφής, φέρνουμε το υλικό στα χέρια του παιδιού.
o Όταν παρουσιάζετε ένα νέο παιχνίδι, δείξτε στο παιδί πώς να ασχοληθεί με αυτό και μετά αφήστε το μόνο του να το γνωρίσει και να ασχοληθεί.
Επιδιώξτε τη σταθεροποίηση
- Επειδή ένα τυφλοκωφό παιδί συχνά δε μπορεί να επιβεβαιώσει οπτικά ή ακουστικά αν έχει ολοκληρώσει μια εργασία, βοηθήστε το παιδί να το προσδιορίσει απτικά.
Παράδειγμα : Στο παιχνίδι που το παιδί πρέπει να βάλει τα καρφάκια ή τα ξυλάκια μέσα τις υποδοχές, για να διαπιστώσει ότι προχωράει καλά πείτε του να σπρώξει όλα τα ξυλάκια στην άκρη. Αν δεν μπορεί να τα μετακινήσει, σημαίνει ότι τα έχει τοποθετήσει σωστά τις υποδοχές.
- Η επιβεβαίωση βοηθά το παιδί να αποκτήσει μια αίσθηση ολοκλήρωσης. Για αυτό καλό είναι σε κάθε δραστηριότητα να υπάρχει διαθέσιμος χρόνος και για αυτό.
Επιλέξτε τα καλύτερα Υλικά
- Όταν διδάσκετε κάτι καινούριο επιλέξτε το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα υλικού που μπορείτε να βρείτε.
- Χρησιμοποιείτε πραγματικά αντικείμενα, όσο είναι δυνατόν, γιατί παρέχουν περισσότερες ενδείξεις, τις οποίες μπορεί το παιδί να χρησιμοποιήσει προσδιορισμό και διάκριση.
Παράδειγμα : Αν ο στόχος είναι να εισάγετε την έννοια τις ταξινόμησης, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε, για παράδειγμα, ποικιλία φρούτων ή ρούχων. Το παιδί μπορεί να μάθει να τα αναγνωρίζει και να τα ξεχωρίζει από το χρώμα, την αφή, τη μυρωδιά και τη γεύση. Όσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλία των ενδείξεων τόσο περισσότερο καλλιεργείτε η ικανότητα του παιδιού να αναγνωρίζει και να προσδιορίζει τα αντικείμενα.
Ενσωματώστε νέα και οικεία υλικά
- Κρατήστε ένα αγαπημένο και ήδη γνώριμο παιχνίδι όταν εισάγετε κάτι καινούριο, γιατί δίνει στο παιδί μια αίσθηση ασφάλειας όταν έρχεται αντιμέτωπο με κάτι νέο και άγνωστο.
- Αν το παιδί έχει ένα αγαπημένο αρκουδάκι τοποθετήστε το πάνω ή μέσα στο νέο υλικό- παιχνίδι που θέλετε το παιδί να ανακαλύψει και να εξερευνήσει.
Διδάξτε μια Μέθοδο Αναζήτησης
Είναι σημαντικό να διδάξετε ένα τυφλοκωφό παιδί μια μέθοδο αναζήτησης για να εντοπίζει τα αντικείμενα στο χώρο του. Η πιο εύκολη μέθοδος για τα περισσότερα παιδιά είναι η κυκλική μέθοδος.
Πιο συγκεκριμένα:
- - Δείξτε στο παιδί πως μπορεί μετά δυο του χέρια μαζί να «σαρώνει’ το χώρο μπροστά από το σώμα του, μετά στο πλάι και ύστερα πίσω από αυτό σε μια κυκλική κίνηση.
- - Κατόπιν ζητήστε από το παιδί να τοποθετήσει τα χέρια του πάνω στα δικά τις. Με οδηγό τα δικά τις χέρια δείξτε του πώς να χρησιμοποιεί την κυκλική αναζήτηση για να εντοπίσει τα ζητούμενα υλικά/αντικείμενα.
- - Είναι καλύτερο να ξεκινήσετε με μεγάλα ή σταθερά αντικείμενα και μετά σταδιακά να περάσετε σε μικρότερα.
Παράδειγμα : Ένα αντικείμενο τοποθετημένο σταθερά σε έναν πίνακα αποτελεί μια καλή αρχή, γιατί το αντικείμενο δε θα μετακινηθεί όταν το παιδί το «σαρώσει» με τα χέρια του.
Ορίστε πότε το παιδί έχει τελειώσει με το παιχνίδι του
Πολλά παιδιά θα πάρουν παιχνίδια, θα τα κρατήσουν για λίγο και μετά θα τα πετάξουν. Αυτό δεν αποτελεί πάντα ένα δείγμα απόρριψης, αλλά και μια μορφή εξερεύνησης. Για να καταλάβετε αν το παιδί έχει τελειώσει το παιχνίδι του με ένα αντικείμενο, δώστε το πάλι πίσω στο παιδί και παρατηρήστε την αντίδρασή του. Αν, για παράδειγμα, κλείνει τα χέρια του ή το σπρώχνει μακριά, αυτό σημαίνει ότι έχει τελειώσει με αυτό το παιχνίδι.
Επιλέξτε εύκολα στο χειρισμό παιχνίδια
Η επιτυχία τις παιδιού να μάθει να παίζει ένα παιχνίδι και να συνεχίζει να παίζει ανεξάρτητα, ενθαρρύνει την αίσθηση ανταγωνισμού του παιδιού. Γι αυτό επιλέξτε παιχνίδια εύκολα στο χειρισμό, γιατί είναι πιο απλό για τα παιδιά να μάθουν να παίζουν με αυτά.
Κερδίστε την οπτική προσοχή του παιδιού
Για να κατευθύνεται την οπτική προσοχή του παιδιού σε ένα παιχνίδι, ανάψτε ένα φως στο παιχνίδι ή βάλτε το πάνω σε ένα φωτισμένο κουτί ή ένα τραπέζι. Πολλά παιδιά που έχουν αντίληψη του φωτός, συχνά προσλαμβάνουν και τα σχήματα και μπορούν σταδιακά να μάθουν να χρησιμοποιούν τη λειτουργική τις όραση. Αντίστοιχα, για να τραβήξετε την ακουστική προσοχή τις παιδιού χρησιμοποιήστε παιχνίδια που παράγουν ήχους.
Δημιουργήστε Ρουτίνες
Παρουσιάστε τις δραστηριότητες σε συνεχείς ρουτίνες. Όταν οι δραστηριότητες είναι δομημένες σε μια συνέχεια, το παιδί γνωρίζει τι να περιμένει, προετοιμάζεται για τις επόμενες δραστηριότητες και συμμετέχει πιο ενεργά, γιατί γνωρίζει τι ακολουθεί και τι αναμένεται από αυτόν να κάνει. Με αυτές τις στρατηγικές ενισχύεται η επικοινωνία και η κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά. (Chen, 1995)